Eins og allir íslenskir launþegar vita þá styttist nú óðfluga í að kjarasamningar á hinum almenna vinnumarkaði renni út en það gerist í lok nóvember. Undirbúningur Verkalýðsfélags Akraness að mótun kröfugerðar er nú að hefjast af fullum þunga og hefur stjórn og trúnaðarráð félagsins verið kallað til fundar á næsta mánudag þar sem farið verður yfir hugmyndir að mótun kröfugerðar en stjórn og trúnaðarráð er aðal samninganefnd Verkalýðsfélags Akraness.

Það er morgunljóst að komandi kjarasamningar verða erfiðir. Minnkandi kaupmáttur íslensks verkafólks er verulegt áhyggjuefni. Eins og margoft hefur komið fram hér á heimasíðu félagsins þá er eitt af forgangsverkefnum í komandi kjarasamningum að lagfæra kjör almenns verkafólks í íslensku samfélagi. Verkafólks sem hefur mátt þola að fá einungis þær umsömdu prósentuhækkanir sem hafa verið í kjarasamingum. Almennt verkafólk hefur ekki verið að njóta þess launaskriðs sem sést hefur í hækkun á launavísitölunni. Það launaskrið virðist einskorðast við starfsfólk í fjármálageiranum og öðrum slíkum stofnunum. Nú síðast hækkuðu laun ríkisforstjóra um tugi prósenta eftir ákvörðun kjararáðs og í sumum tilfellum hækkuðu mánaðarlaun ríkisforstjóra um hærri upphæð heldur en heildarlaun fiskvinnslukonu sem starfað hefur í greininni í 15 ár. Hækkunin hjá Seðlabankastjóra nam til dæmis yfir 250 þúsund krónum á mánuði en áðurnefnd fiskvinnslukona rétt nær slíkum heildarlaunum á mánuði.

Það er hvellskýrt að það eru til greinar á íslenskum vinnumarkaði sem hafa klárlega burði til að lagfæra og leiðrétta launakjör sinna starfsmanna og nægir að nefna greinar eins og ferðaþjónustuna svo ekki sé talað um launakjör hjá fiskvinnslufólki. Það liggur til dæmis fyrir að hagnaður útgerðarfyrirtækja á Íslandi nam á síðasta ári yfir 60 milljörðum króna og á þeirri forsendu verður það meðal annars að vera eitt af forgangsverkefnunum í komandi baráttu að lagfæra kjör þeirra sem starfa í þeirri grein. Það er með öðrum orðum bullandi tækifæri hjá verkalýðshreyfingunni til að bæta stöðu áðurnefndra hópa í komandi kjarasamningum en til að það náist verður íslensk verkalýðshreyfing að standa saman sem einn maður og hvika hvergi frá þeirri kröfu að áðurnefndar greinar skili sínum ávinningi til sinna starfsmanna. Það liggur meðal annars fyrir að búið er að lækka auðlindagjald á útgerðina og það eitt og sér gefur útgerðinni svo sannarlega svigrúm til að skila góðri afkomu í vasa sinna starfsmanna.

Lágmarkslaun á Íslandi eru verkalýðshreyfingunni, Samtökum atvinnulífsins og í raun og veru samfélaginu öllu til ævarandi skammar en lágmarkslaun í dag nema 204 þúsund krónum og það sér hver einasti maður að á slíkum launum er á engan hátt hægt að framfleyta sér eða sínum. Lágmarkslaunin eru langt undir þeim neysluviðmiðum sem gefin hafa verið út. Á þeirri forsendu er afar brýnt að lágmarkslaun á Íslandi verði hækkuð umtalsvert og um það þarf að ríkja þjóðarsátt því misskiptingin á Íslandi hefur vaxið gríðarlega á undanförnum árum og það má kannski segja að þær prósentuhækkanir sem hafa tíðkast í kjarasamingum á hinum almenna vinnumarkaði hafi algjörlega ýtt undir þessa misskiptingu. Tökum dæmi. Einstaklingur sem er með 1,1 milljón í mánaðarlaun og laun samkvæmt kjarasamingum hækkar um 4% í launum, þá fær slíkur einstaklingur hækkun sinna launa sem nemur 44 þúsundum en einstaklingur sem er á lágmarkslaunum og fær sömu prósentuhækkun fær einungis 8 þúsund króna hækkun og er hér um mismun að ræða sem nemur 36 þúsund krónum á mánuði. Þetta sýnir svo ekki verður um villst hvernig prósentuhækkanir í kjarasamningum gera lítið annað en að auka bilið á milli þeirra sem hæstar tekjur hafa og þeirra sem eru tekjulægri. Því gæti það verið skynsamlegt að menn semji nú um fastar krónutöluhækkanir í stað prósentuhækkana í komandi kjarasamningum.

Grundvallaratriðið er hinsvegar það að verkalýðshreyfingin beri gæfu til að taka stöðu með sínum félagsmönnum og standi vörð um þá sem höllustum fæti standa í íslensku samfélagi og berjist af alefli fyrir því að kjör þessara aðila verði bætt svo eftir verði tekið. Verkalýðsfélag Akraness mun svo sannarlega reyna sitt allra besta til að svo verði.  

Nú er mikið fjallað um þá láglaunastefnu sem hér hefur verið rekin undanfarin ár og áratugi og t.d. hefur Stefán Ólafsson prófessor við Háskóla Íslands skrifað margar greinar um að hækka þurfi lágmarkslaun hér á landi svo um munar.

Formaður Verkalýðsfélags Akraness hefur sagt bæði í ræðu og riti að lágmarkslaun og launataxtar á hinum almenna vinnumarkaði séu verkalýðshreyfingunni, Samtökum atvinnulífsins og samfélaginu öllu til skammar.  En í dag eru lægstu launataxtar einungis rétt rúmar 191.000 kr. og lámarkstekjutrygging kr. 204.000.  Það sér hver einasti maður er það er ekki nokkur vegur fyrir þá sem starfa á slíkum launum að framfleyta sér eða sínum. En hvað veldur því að láglaunastefnan fær að viðgangast í íslensku samfélagi eins raun ber vitni um? Að sjálfsögðu ber verkalýðshreyfingin þar stóra ábyrgð.

Getur verið að Herdís Dröfn Baldvinsdóttir, sem er með doktorspróf í atvinnulífsfræðum og stjórnun hafi hitt naglann á höfuðið í doktorsritgerð sem hún skrifaði árið 1999 um Tengslanet fjárhagslegra afla á Íslandi. Í þeirri ritgerð gagnrýnir hún harðlega þau fjármálatengsl sem eru á milli verkalýðshreyfingarinnar og Samtaka atvinnulífsins í gegnum stjórnir lífeyrissjóðanna. Herdís varpar því fram hvort tenging verkalýðshreyfingarinnar við lífeyrissjóðina geti hugsanlega haft þau áhrif að hér sé rekin láglaunastefna vegna þess að arðsemiskrafa þeirra fyrirtækja sem lífeyrissjóðirnir fjárfesta í er svo gríðarleg. Það liggur fyrir að lífeyrissjóðirnir eiga orðið stóran hluta í flestum fyrirtækjum hér á landi, sem dæmi þá eiga lífeyrissjóðirnir uppundir 40% í Högum sem á meðal annars verslunarkeðjuna Bónus.

Getur verið að sú láglaunastefna sem rekin er í stórmörkuðum vítt og breitt um landið sé vegna arðsemiskröfu lífeyrissjóðanna á hendur þessara fyrirtækja? Hefur Herdís rétt fyrir sér um að tengsl verkalýðshreyfingarinnar við Samtök atvinnulífsins í gegnum lífeyrissjóðina sé orsakavaldur láglaunastefnunnar hér á landi? Þetta er alla vega eitthvað sem svo sannarlega þarf að rannsaka. Rétt er að vekja athygli á lokaritgerð tveggja nemenda við Háskólann í Reykjavík þar sem spurt var: Er 3,5% ávöxtunarviðmið lífeyrissjóðanna raunhæft til framtíðar? En niðurstaða þeirra var sú að 3,5% ávöxtunarviðmið sé ekki rauhæft til framtíðar litið, enda er 3,5% töluvert fyrir ofan hagvöxt hér á landi síðustu ára En það vekur ennþá meiri athygli sem segir í niðurstöðum rannsóknarinnar að 3,5% vaxtaviðmiðið geri það að verkum að neikvæð tryggingafræðileg staða sjóðanna sé stórlega vanmetin sökum of hárrar ávöxtunarkröfu.

Það er æði margt sem bendir til þess að ef ávöxtunarviðmið lífeyrissjóðanna yrði t.d. lækkað úr 3,5% niður í 2,5% sem er mun raunhæfari raunávöxtun, þá myndi það leiða af sér að skerða þyrfti réttindi sjóðsfélaga um allt að 20%. Með öðrum orðum er verið að lofa almenningi miklu hærri lífeyri vegna 3,5% ávöxtunarviðmiðsins heldur en verður svo á raunveruleika.

Því spyr formaður: hvaða hag hafa launþegar af því að vera með lífeyriskerfi sem hugsanlega murkar úr okkur lífið áður en kemur að töku lífeyris, m.a. vegna láglaunastefnu og glórulausra ávöxtunarviðmiða upp á 3,5% sem hugsanlega hefur gert það að verkum að vaxtakjör hér á landi eru miklu hærri en þau ella þyrftu að vera. 

Stjórn og trúnaðarráð Verkalýðsfélags Akraness hefur mótað og samþykkt kröfugerð vegna kjarasamninga á hinum almenna vinnumakaði, en samningarnir renna út nú í lok nóvember.

Kröfugerð félagsins byggist á því að stíga stór skref í áttina að því að horfið verði frá þeirri láglaunastefnu sem hér hefur ríkt á undanförnum árum og áratugum en félagið vill sjá lágmarkslaun hækka úr 204.000 kr. í 250.000 kr. eða sem nemur um 22,5% við undirritun samningsins. Félagið telur þetta vera ágætis fyrsta skref í að brjótast út úr vítahring láglaunastefnunnar.

Kröfugerðin byggist meðal annars á hugmyndum um nýja launatöflu fyrir verkafólk þar sem 16 lægstu launaflokkarnir í eldri töflu eru þurrkaðir út og byggð upp ný launatafla. Einnig eru starfsaldurshækkanir auknar, en í gömlu töflunni munar einungis rétt rúmum 3% á milli byrjanda og starfsmanns sem hefur starfað í 7 ár. Í nýju töflunni verður launamunurinn 7% á milli sjö ára taxta og byrjanda. Rétt er að geta þess að lægsti launataxti verkafólks í dag er einungis rétt rúmar 191 þúsund krónur fyrir fulla dagvinnu. 

Það verður að vera þjóðarsátt um að hækka launataxta verkafólks svo um munar því það sér hver einasti maður að þau lágmarkslaun og taxtar sem verkafólki er boðið uppá duga engan veginn til að verkafólk geti framfleytt sér og sínum.

Samfélagið í heild sinni verður að brjótast út úr vítahring láglaunastefnunnar og bjóða verkafólki mannsæmandi laun fyrir sína vinnu.  Það er alveg spurning hvort fyrirtæki sem ekki geta boðið sínum starfsmönnum uppá dagvinnulaun sem nema 250 þúsundum á mánuði eigi yfir höfuð tilverurétt á íslenskum vinnumarkaði.

Síðan má ekki gleyma því að það eru til atvinnugreinar sem geta svo sannarlega hækkað laun sinna starfsmanna svo um munar og nægir að nefna ferðaþjónustuna, sjávarútvegsfyrirtæki og stóriðjurnar.  Það er t.d. gríðarlegt sóknarfæri til að leiðrétta launakjör fiskvinnslufólks, enda er hagnaður útgerðarinnar mjög mikill um þessar mundir sem birtist m.a. í ofurarðgreiðslum til eigenda, nú er komið að fiskvinnslufólki að fá hluta í þessum ofurhagnaði! Hvernig má það t.d. vera að sérhæfður fiskvinnslumaður eða -kona séu einungis með 198.000 kr. í grunnlaun eftir 15 ára starf í ljósi þess mikla hagnaðar sem útgerðin er að skila?

Það er morgunljóst að það eru mikil sóknarfæri til að leiðrétta og lagfæra kjör verkafólks eins og í þeim atvinnugreinum sem nefnd voru hér að ofan og verkalýðshreyfingin verður að standa í lappirnar og leiðrétta laun þessara aðila svo um munar. 

Stjórn og trúnaðarráð Verkalýðsfélag Akraness ítrekar það að nú verður samfélagið í heild sinni að vera sammála um að brotist verður út úr vítahring láglaunastefnunnar með markvissum skrefum.

Kröfugerðina í heild sinni er hægt að nálgast hér.

Í morgun komu Árni Páll Árnason formaður Samfylkingarinnar og Guðbjartur Hannesson fyrrv. velferðarráðherra í heimsókn á skrifstofu félagsins og átti formaður með þeim um 40 mínútna spjall um hin ýmsu mál er lúta að hagsmunum launafólks og skuldsettra heimila.

Þetta var fínn fundur þar sem farið var yfir víðan völl, m.a. var fjallað um verðtrygginguna, skuldamál heimilanna, leigumarkaðinn, lífeyrissjóðina, Evrópusambandið og lágmarkslaun á Íslandi. Formaður fór yfir með þeim félögum hversu gríðarlega mikilvægt það væri að ná tökum á skuldavanda heimilanna og mikilvægi þess að afnema hér verðtryggingu á neytendalánum. Formaður upplýsti þá félaga um að þetta hafi verið baráttumál Verkalýðsfélags Akraness í fjöldamörg ár þar sem félagið hefur lagt fram fjölmargar tillögur og ályktanir um afnám verðtryggingar og að forsendubrestur heimilanna verði leiðréttur.

Leigumarkaðinn bar einnig á góma og nauðsyn þess að byggja upp öflugan og heilbrigðan leigumarkað svo fólk hafi kost á öruggum búseturétti til langframa á viðráðanlegum kjörum.

Formaður fór einnig yfir það að lágmarkslaun á Íslandi eru skammarlega lág og velti þeim möguleika upp að ef verkalýðshreyfingunni tekst ekki að lagfæra hér lágmarkslaun þannig að þau nálgist þau neysluviðmið sem gefin hafa verið út, þá þurfi Alþingi jafnvel að grípa til lagasetningar þar sem kveðið verði á um lágmarkslaun á Íslandi. Því það er ekki hægt að bjóða verkafólki upp á laun sem eru langt undir öllum neysluviðmiðum sem gefin hafa verið út af opinberum aðilum.

Þeir félagar töldu afar mikilvægt að halda aðildarviðræðum við Evrópusambandið áfram, en formaður tjáði þeim að hans persónulega afstaða væri einfaldlega sú að spyrja ætti þjóðina að því í þjóðaratkvæðagreiðslu hvort hún vildi halda áfram aðildarviðræðum eða ekki og ef þjóðin vildi halda áfram viðræðum þá yrði slíkur samningur lagður undir þjóðina í annarri atkvæðagreiðslu.

Formaður fór líka yfir þann vanda sem lífeyrissjóðskerfið stendur frammi fyrir, en frá hruni hafa lífeyrissjóðirnir á hinum almenna vinnumarkaði verið skertir um 130 - 150 milljarða króna, samt er tryggingafræðilegur halli þeirra yfir 100 milljarðar. Og þessu til viðbótar er rétt að geta þess að iðgjöld hafa verið hækkuð um 20% frá árinu 2006 á hinum almenna vinnumarkaði án þess að réttindaávinnslan hafi hækkað til samræmis við þá hækkun. Þetta sýnir að lífeyrissjóðskerfið er á engan hátt sjálfbært og þarf að endurskoðast algerlega frá grunni, því það er t.d. æði margt sem bendir til þess að ávöxtunarviðmið lífeyrissjóðanna upp á 3,5% viðhaldi allt of háum vöxtum hér á landi.

Eins og áður sagði var þetta fínn fundur þar sem menn skiptust á skoðunum og telur formaður sig hafa getað komið mörgum álitamálum er lúta að hagsmunum alþýðunnar og skuldsettra heimila vel á framfæri við þá félaga og ítrekaði hann m.a. að mikilvægasta hagsmunamálið væri leiðrétting á forsendubrestinum og afnám verðtryggingar.

Fyrir helgi var haldin kjaramálaráðstefna Starfsgreinasambands Íslands þar sem til umfjöllunar var mótun kröfugerðar vegna komandi kjarasamningviðræðna.

Niðurstaða fundarins var sú að samið verði til skamms tíma vegna óvissu í efnahagsmálum og eru menn að horfa á samning sem myndi gilda í 6 til 12 mánuði.  Það hefur bæði  kosti og galla að semja til skamms tíma. En grundvallaratriðið, óháð því hvort samið verði til skamms eða lengri tíma, er að horfið verði frá þeirri láglaunastefnu sem hér hefur viðgengist í áratugi og einnig að sótt verði af fullri hörku gagnvart þeim greinum sem hafa klárlega svigrúm til launahækkana eins og t.d. fiskvinnslan.

Það var því afar ánægjulegt að algjör einhugur var á kjaramálaráðstefnunni um að sækja á þessar greinar eins og fiskvinnsluna óháð því hversu langur samningstíminn verður. 

Það liggur fyrir að útgerðin er að skila sögulegum hagnaði ár eftir ár og nú er komið að fiskvinnslufólki að fá að njóta ávinningsins af góðri afkomu í greininni og ekki veitir af þar sem laun fiskvinnslufólks eru til skammar, en eftir 15 ára starf er starfmaður með um 250 þúsund í heildarlaun með bónus. Rétt er að geta þess að fleiri greinar í útflutningi eru að gera það gott um þessar mundir eins og t.d. ferðaþjónustan og því mikilvægt að laun í ferðaþjónustu hækki í samræmi við góða afkomu í greininni.

Það kom einnig skýrt fram á ráðstefnunni að ekki er vilji til að hækka iðgjöld í samtryggingu lífeyrissjóðanna og því fagnar formaður innilega, því það er algjörlega galið að hækka iðgjöldin á meðan lífeyrissjóðskerfið getur ekki sýnt fram á sjálfbærni.

Einnig kom fram að Starfsgreinasambandið vill ekki vera í samfloti með öðrum landssamtökum hvað launalið kjarasamninga ræðir. Ástæðan er sú að Starfsgreinasambandið hefur gríðarlega sterka stöðu hvað varðar sókn til launahækkana eins og t.d. í fiskvinnslunni og töldu ráðstefnumenn hag SGS betur borgið eitt og sér. Hins vegar voru menn sammála því að vera í samfloti með öðrum landssamböndum í sameiginlegum réttindamálum eins og t.d. því sem lýtur að stjórnvöldum.

Aðalmálið er samt sem áður það að mjög mikilvægt er að horfið verði frá þeirri láglaunastefnu sem hér hefur ríkt um allanga hríð og launakjör þeirra tekjulægstu verði hækkuð allverulega í komandi kjarasamningum.  

Hvalveiðunum sem hófust 16. júní síðastliðinn er nú lokið en alls veiddust 134 langreyðar af þeim 154 sem leyfið var fyrir. Það er óhætt að segja að veiðar og vinnsla á hval hafi verið mikil innspýting fyrir atvinnulífið hér á Vesturlandi enda voru uppundir 150 manns sem störfuðu í kringum þessa starfsemi og er margt sem bendir til þess að meðallaun á vertíðinni hafi verið á bilinu 800.000 - 1.000.000 kr. á mánuði.

Á þessu sést að þetta skiptir gríðarlega miklu máli fyrir umrædda starfsmenn enda eru atvinnumöguleikar upp á slíkar tekjur ekki á hverju strái um þessar mundir. Hinsvegar er rétt að geta þess að starfsmenn Hvals hafa svo sannarlega unnið fyrir hverri krónu enda er umtalsvert vinnuframlag sem liggur að baki slíkum launum. Það hefur áður komið fram hér á heimasíðu félagsins að það er svona starfsemi sem skiptir okkur Íslendinga gríðarlega miklu máli, fyrirtæki sem skapa íslensku þjóðarbúi gjaldeyristekjur, tekjur sem gera það að verkum að við getum haldið úti því velferðarsamfélagi sem við viljum búa í. Nú er bara að vona að hvalveiðarnar muni hefjast að nýju að ári því það er morgunljóst að á meðan á vertíðinni stendur má segja að áhrif veiðanna og vinnslunnar séu ígildi stóriðju og því má kannski segja að hér sé um vistvæna stóriðju að ræða.  

Hvort sem um er að kenna viðloðandi votviðri á Vesturlandi í sumar eður ei hefur algjör sprenging orðið í sölu á gistimiðum hjá félaginu, en á skrifstofu félagsins geta félagsmenn keypt gistimiða á Hótel Eddu og Fosshótel. Einnig hefur sala aukist til muna á Veiðikortum og Útilegukortum. Til samans hafa selst 380 kort og gistimiðar það sem af er ári, en allt árið í fyrra seldust 250 kort og gistimiðar. Þetta er aukning upp á yfir 50%, og þó eru enn 5 mánuðir til áramóta.

Það er greinilegt að félagsmenn eru að vakna til vitundar um þessa möguleika á ódýrri gistingu og afþreyingu, en félagið niðurgreiðir gistimiða, Veiði- og Útilegukort umtalsvert til sinna félagsmanna. Til dæmis getur félagsmaður keypt gistimiða á Edduhótel á kr. 5.000 á skrifstofunni. Verðmæti miðans er kr.12.900 svo sparnaðurinn er umtalsverður. Fyrir miðann er svo hægt að fá gistingu fyrir tvo í tveggja manna herbergi með handlaug. Hver félagsmaður getur keypt 5 gistimiða á ári á kr. 25.000. Verðmæti 5 gistimiða er kr. 64.500 svo ávinningur félagsmanns sem nýtir þennan kost að fullu getur numið allt að kr. 39.500.

Framundan er ein mesta ferðahelgi ársins og er áhugasömum félagsmönnum bent á að skrifstofa félagsins er opin til kl. 16 í dag, vilji einhver næla sér í gistimiða eða kort fyrir verslunarmannahelgina.

Það er nöturlegt og dapurlegt til þess að vita að sífellt skuli níðst á þeim sem síst skyldi, en síðustu misserin hafa ítrekað komið upp mál þar sem verið er að hlunnfara starfsmenn í ræstingum. Þetta er sérstaklega dapurlegt í ljósi þess að þeir sem starfa við ræstingar eru einmitt þeir sem búa við hvað döprustu launakjör sem til eru íslenskum kjarasamningum og því af afar litlu að taka af einstaklingum sem sinna slíkum störfum. Það er lenska hjá fyrirtækjum, sveitarfélögum og hinum ýmsu stofnunum að þegar á að leita hagræðingar þá er það fyrsta sem kemur upp í huga stjórnenda að bjóða út ræstingar, mötuneyti, þvottahús og annað slíkt. Þetta gerir það að verkum að þessi hreingerningafyrirtæki fara að keppast innbyrðis um að fá verkin og það gera þau með því að bjóða oft og tíðum allt of lágt í verkin, sem leiðir það af sér að kjör þeirra sem starfa í greininni eru keyrð niður úr öllu valdi og þessir starfsmenn jafnvel, eins og áður hefur komið fram, hlunnfarnir.

Þau dæmi sem Verkalýðsfélag Akraness hefur fengið inn á borð til sín að undanförnu hafa leitt það í ljós að einstaklingar eru jafnvel ekki að fá greitt fyrir staðinn tíma, s.s. þann tíma sem þau inna af hendi fyrir sinn atvinnurekanda. Þetta er með ólíkindum því enginn launþegi sættir sig við að vinna án þess að fá greitt fyrir alla sína vinnustundir. Það er morgunljóst að félagið mun fara í þessi mál af fullum þunga því það er ekki hægt að sætta sig við vinnubrögð af þessu tagi og það má líka alveg varpa ábyrgðinni m.a. yfir á sveitarfélög sem eru að bjóða þessi verk út vitandi það fyrir víst að þær upphæðir sem boðið er í verkið standast oft á tíðum ekki nokkra skoðun og mun ekki gera neitt annað en bitna á þeim sem síðan inna störfin af hendi.

Er ekki kominn tími fyrir sveitarfélög, ríki og hinar ýmsu stofnanir að þegar á að leita hagræðingar, að horfa nú til einhverra annarra en þeirra sem síst skyldi. Hvernig væri að horfa og leita hagræðingar hjá æðstu stjórnendum fyrirtækja og stofnana? Enda hljóta tækifærin að vera mun fleiri þar heldur en hjá ræstingarfólki.

Eygló HarðardóttirÁ fimmtudaginn síðastilðinn fundaði formaður félagsins með Eygló Harðardóttur, félags- og húsnæðismálaráðherra, í velferðarráðuneytinu. Þar voru fjölmörg mál til umfjöllunar á klukkutíma löngum fundi, mál er litu að hinum ýmsu hagsmunum alþýðunnar.

Þetta var mjög góður fundur og talaði formaður alveg tæpitungulaust við ráðherrann um mikilvægi þess að unnið verði af krafti að þeim kosningaloforðum sem þessi ríkisstjórn var kosin út á en að sjálfsögðu er hér verið að tala um afnám verðtryggingar og leiðréttingu á forsendubresti heimilanna. Formaður fór yfir það með ráðherranum að æði mörg íslensk heimili eigi nú í verulegum fjárhagsvandræðum og því gríðarlega mikilvægt að unnið verði hratt og ötullega að því að koma íslenskri alþýðu til hjálpar vegna afleiðinga efnahagshrunsins.

Formaður ítrekaði þá skoðun sína við ráðherrann að gríðarlega mikilvægt væri að stöðva nauðungarsölur heimilanna meðan unnið væri eftir aðgerðaáætlun ríkisstjórnainnar, það kom einnig fram hjá formanninum að það væri honum hulin ráðgáta afhverju ekki væri farið í þá aðgerð.

Það var afar ánægjulegt að heyra að ráðherrann telur mikilvægt að koma hér á öflugum og tryggum leigumarkaði þar sem leigjendum verði tryggð örugg búsetuskilyrði á viðráðanlegum kjörum. Þetta er algjörlega í anda þess sem Verkalýðsfélag Akraness telur afar brýnt að verði gert. Ástæðan er einfaldlega sú að séreignarstefnan sem hér hefur verið rekin á undanförnum árum og áratugum hefur leitt það af sér að allt of mörg íslensk heimili hafa þurft að ganga í gegnum gjaldþrot eða eru á barmi þess. Á þeirri forsendu tekur félagið undir með félagsmálaráðherra um mikilvægi þess að tryggja hér öruggan leigumarkað sem veitir meðal annars tekjulágu fólki tryggan búseturétt á viðráðanlegum kjörum.  

Eins og flestir vita hefur eitt aðalbaráttumál Verkalýðsfélags Akraness síðastliðin 5 ár á vettvangi verkalýðshreyfingarinnar verið afnám verðtryggingar og að forsendubrestur heimilanna sem varð í kjölfar efnahagshrunsins verði leiðréttur með afgerandi hætti.

Stjórn og trúnaðarráð Verkalýðsfélags Akraness hefur meðal annars lagt fram tillögur og ályktanir bæði á þingum Alþýðusambands Íslands sem og Starfsgreinasambands Íslands um afnám verðtryggingar og leiðréttingu á forsendubresti heimilanna. Þessar tillögur hafa því miður ekki fengið brautargengi og er það skoðun formanns að það sé vegna þess að forysta Alþýðusambands Íslands leggist meðal annars gegn afnámi verðtryggingar.

Það var afar ánægjulegt í ljósi þessarar baráttu Verkalýðsfélags Akraness að formaður félagsins skuli hafa verið skipaður í sérfræðingahóp á vegum forsætisráðuneytisins.. Þessi sérfræðingahópur hefur það verkefni að koma með tillögur er lúta að afnámi verðtryggingar. Formaður Verkalýðsfélags Akraness mun klárlega taka fullan þátt í að styðja og leggja fram tillögur er tengjast afnámi verðtryggingar enda er það eitt brýnasta hagsmunamál íslenskrar alþýðu. Það er mat formanns að það sé gríðarlega mikilvægt að samhliða afnámi verðtryggingar verði sett vaxtaþak á húsnæðislán heimilanna en með slíkri aðgerð yrði komið í veg fyrir að vextir hér myndu rjúka upp úr öllu valdi ef verðbólgan myndi láta á sér kræla á nýjan leik.

Það getur ekki verið eðlilegt að heimilin þurfi að bera alla áhættu af mikilli verðbólgu þó svo að það hafi verið látið viðgangast hér lengi enda liggur fyrir að verðtryggðar skuldir heimilanna hafa hækkað frá 1. janúar 2008 um allt að 400 milljarða króna. Með öðrum orðum þá hefur verðtryggingin farið eins og skýstrókur um íslensk heimili, sogað allan eignarhluta í burtu og fært hann yfir til fjármálakerfisins. Á þessari forsendu meðal annars fagnar formaður félagsins því innilega að fá að vera hluti af þeim sérfræðingahópi sem hefur það verkefni að leggja fram tilögur um afnám verðtryggingar því það er mikilvægt að fortíðarvandinn verði ekki gerður að framtíðarvanda.